Сабырлык ...

САБЫРЛЫК Ходай миңа сабырлыкны биргән, Нигә шулчак өскә өйгәндер? “Дөньялыкта иң зур бүләк сиңа, Рәхәтен күр!”- бәлки дигәндер. Ходай миңа сабырлыкны биргән, Сабырлык ул куркаклык түгел. Дөнья мине ничек иләсә дә Беркатлы мин, күпкатлы түгел. Сабыр иттем, минем башка басып Кайберәүләр өскә менделәр; Шөкер Раббым! Синең хөкем гадел Ул менгәннәр аска түнделәр. Сабыр иттем, җиде ятлар түгел Үз кешеләр салып таптады; Ташламады Раббым, авыр чакта Юатты Ул, читкә какмады. Сабыр иттем, шыр наданнар миңа Төкрек чәчеп акыл өйрәтте; Кирәк булса үзем бирә алам Кайсыгызга акыл? Кирәкме? Сабыр иттем тешләремне кысып Шуңадыр ла тешләр беткәндер. “Сыгыла бу, сынар, сынмый калмас” – Диеп бәлки кемдер көткәндер. Көткәндер ул минем күңелдәге Сабырлыкның янып беткәнен. Нәселгә мин турылыклы калдым – Иелсәм дә билне бөкмәдем! Сабырлыкны биргән миңа, бүлсәң Әллә ничә кемгә җитәрлек; Тормыш атын иярләгән чакта Сабырлыгың сынса ни гарлек. Сабырлыкны биргән, шуңадыр ла Мин әле дә тормыш атында. Зур бүләгең булган миңа Раббым, Шөкер итәм шуның хакында! Маулит Шакиров