Рәнҗемә!..

ФИРҮЗӘ АБДУЛЛИНА РӘНҖЕМӘ! Рәнҗемә син, зинһар, үпкәләмә, Онытсалар әгәр дусларың. Аларның да мәшәкәте күптер - Үз дөньялары бит аларның. Ачуланма туган-тумачаңа, Белмисең бит - нидер булгандыр, Язмый-шылтыратмый икән, бәлки, Алар синнән көтә торгандыр. Игътибары җитми балаларның - Аклый торган сәбәп уйлап тап: Балаң да бит сабыр дөнья көтә, Өзгөләнмә, авыр уй уйлап. Рәнҗеш-үпкә, алама корт булып, Иләмәсен йөрәк, миеңне, Агу булып, сине ашамасын, Пычратмасын якты көнеңне… Кылган изгелегең җирдә калмас- Гәмәл китабына язылыр, Онытсалар, димәк, - бәхетлеләр, Борчылырга сәбәп юк булыр. Заманында син бик кирәк идең, Нишләр идек синең ярдәмсез?. Горур үткән ярсу гомереңне Азагына җиткер аһ-зарсыз. Картлык бит ул сорап, сайлап килми, Барыбызны көтә торгандыр. Картлык - шатлык түгел икәнлеген Картаймыйча, аңлау кыеындыр…